Shloka 23
Duryodhana’s Śaraṇāgati and the Pāṇḍavas’ Resolve
Gandharva Encounter
संतानकवनै: फुल्लैः करवीरवनैरपि । पारिजातवनैश्वलैव जपाशोकवनैस्तथा,वहाँ कहीं फूलोंसे भरे हुए कल्पवृक्षके वन और कहीं कनेरके कानन सुशोभित होते थे। कहीं पारिजातके वन थे तो कहीं जपा और अशोकके उपवन शोभा पाते थे। कहीं कदम्ब नामक वृक्षोंके समूह लहलहा रहे थे तो कहीं दिव्य मृगगण विचर रहे थे। सब ओर दिव्य पक्षियोंके समुदाय कलरव कर रहे थे। इन सबसे उस श्वेत पर्वतकी शोभा बहुत बढ़ गयी थी
santānakavanaiḥ phullaiḥ karavīravanair api | pārijātavanaiś caiva japāśokavanaiḥ tathā ||
तेथे कुठे फुलांनी बहरलेली संतानक वृक्षांची वने होती, तर कुठे करवीर (कनेर)ची कानने. कुठे पारिजाताची वने शोभत होती, तर कुठे जपा आणि अशोकाची उपवने. या दिव्य वनस्पतींमुळे त्या श्वेत पर्वताची शोभा फारच वाढली होती.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse primarily conveys an ethical-aesthetic idea: environments marked by auspicious, orderly beauty elevate the mind toward serenity and reverence, supporting dharmic reflection rather than agitation.
Mārkaṇḍeya is describing a wondrous landscape—groves of various flowering and celestial trees—emphasizing the extraordinary splendour of the (so-called) white mountain region.