Shloka 216
Vyādha–Brāhmaṇa Saṃvāda: Śāpa, Vṛtta-Dharma, and Counsel Against Viṣāda
Grief
इह प्रेत्य च तस्याथ कीर्तिर्धिर्मश्न शाश्वत: । राजेन्द्र! जो उन दोनोंकी आशाको सफल करता है, वही पुत्र धर्मज्ञ है। जिसके माता- पिता उससे सदा संतुष्ट रहते हैं, उसे इहलोक और परलोकमें भी अक्षय कीर्ति और शाश्वत धर्मकी प्राप्ति होती है
iha pretya ca tasyātha kīrtir dharmaś ca śāśvataḥ | rājendra! yo ’nayoḥ āśāṃ saphalāṃ karoti sa eva putro dharmajñaḥ | yasya mātā-pitarau tena sadā santuṣṭau bhavataḥ sa ihaloke paraloke ca akṣayāṃ kīrtiṃ śāśvataṃ dharmaṃ ca prāpnoti |
मार्कण्डेय म्हणाले— हे राजेंद्र! जो माता-पित्यांच्या दोघांच्याही आशा पूर्ण करतो तोच धर्मज्ञ पुत्र होय. ज्याच्यामुळे आई-वडील सदैव संतुष्ट राहतात, त्याला इहलोक व परलोक—दोन्ही ठिकाणी अक्षय कीर्ती आणि शाश्वत धर्म प्राप्त होतो.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
A son’s dharma is measured by how he fulfills the hopes of his parents; keeping mother and father genuinely satisfied leads to imperishable fame and lasting dharma in both this life and the next.
Mārkaṇḍeya addresses a king (rājendra) with moral instruction, emphasizing filial responsibility as a key ethical standard and linking it to rewards across both worldly and posthumous realms.