Shloka 66
Kuvalāśva’s Lineage and Uttaṅka’s Petition concerning Dhundhu (धुन्धु-प्रसङ्गः)
वामदेव उवाच यत् त्वमेनं सायकं घोररूपं विषेण दिग्ध॑ मम संदधासि | न त्वेतं त्वं शरवर्ष विमोक्तुं संधातुं वा शक््यसे मानवेन्द्र,वामदेवजीने कहा--नरेश्वर! तुम विषके बुझाये हुए इस विकराल बाणको मुझे मारनेके लिये धनुषपर चढ़ा रहे हो, परंतु मैं कहे देता हूँ “इस बाणको न तो तुम धनुषपर रख सकोगे और न छोड़ ही सकोगे'
Vāmadeva uvāca: yat tvam enaṃ sāyakaṃ ghorarūpaṃ viṣeṇa digdhaṃ mama sandadhāsi | na tv etaṃ tvaṃ śaravarṣa vimoktuṃ sandhātuṃ vā śakyase mānavendra ||
वामदेव म्हणाले—हे नरश्रेष्ठ राजन्, विषाने लिप्त असा हा भयंकर बाण तू माझ्यावर सोडण्यासाठी धनुष्यावर चढवीत आहेस; पण जाणून ठेव—तू ना हा बाण नीट संधान करू शकशील, ना शरवृष्टीत तो सोडू शकशील।
वामदेव उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that unrighteous means—such as using poison and treachery—invite immediate moral and spiritual resistance; a king’s power is limited when it violates dharma, especially against a spiritually potent sage.
A king attempts to ready a terrifying poison-smeared arrow against Vāmadeva. Vāmadeva warns him that he will be unable even to set the arrow properly on the bow or to release it, implying a restraint imposed by the sage’s spiritual authority and the force of dharma.