Shloka 9
Nahūṣa-Ājagara Saṃvāda: Yudhiṣṭhira’s Definition of Brāhmaṇa and the ‘Vedyam’ Debate
तवाज्ञया पार्थिव निर्विशड्का विहाय मानं॑ विचरन् वनानि समीपवासेन विलोभितास्ते ज्ञास्यन्ति नास्मानपकृष्टदेशान्,'भूपशिरोमणे! आपकी आज्ञासे हम मानापमानका विचार छोड़कर नि:शंक हो वनमें विचरते रहेंगे। पहले किसी निकटवर्ती स्थानमें रहकर दुर्योधन आदिके मनमें वहीं खोज करनेका लोभ उत्पन्न करेंगे और फिर वहाँसे दूर देशमें चले जायँगे, जिससे उन्हें हमारा पता न लग सकेगा
tavājñayā pārthiva nirviśaṅkā vihāya mānaṁ vicaran vanāni | samīpavāsena vilobhitās te jñāsyanti nāsmān apakṛṣṭadeśān ||
वैशंपायन म्हणाले— राजश्रेष्ठा, तुमच्या आज्ञेने आम्ही मान-अपमानाचा विचार सोडून निर्धास्तपणे वनांत विचरू. प्रथम जवळच्या ठिकाणी काही काळ राहून त्यांना तिथेच शोध घ्यावा असे वाटेल असा मोह उत्पन्न करू; मग दूर प्रदेशात निघून जाऊ, जेणेकरून त्यांना आमचा ठावठिकाणा कळणार नाही.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined obedience and strategic restraint: setting aside personal pride (honor/dishonor) to follow rightful instruction and protect a larger dharmic aim through prudent concealment.
The speaker explains a plan to avoid being found: they will first stay near enough to mislead the searchers into focusing locally, then shift to a distant region so their true location remains undiscovered.