Shloka 2
Jaṭāsura-praveśa, Draupadī-apaharaṇa, and Jaṭāsura-vadha (जटासुरप्रवेशः द्रौपद्यपहरणं च जटासुरवधः)
कुबेरभवनाभ्याशे जातां पर्वतनिझरै: । सुरम्यां विपुलच्छायां नानाद्रुमलताकुलाम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! इस प्रकार आगे बढ़नेपर भीमसेनने कैलास पर्वतके निकट कुबेरभवनके समीप एक रमणीय सरोवर देखा, जिसके आस-पास सुन्दर वनस्थली शोभा पा रही थी। बहुत-से राक्षस उसकी रक्षाके लिये नियुक्त थे। वह सरोवर पर्वतीय झरनोंके जलसे भरा था। वह देखनेमें बहुत ही सुन्दर, घनी छायासे सुशोभित तथा अनेक प्रकारके वृक्षों और लताओंसे व्याप्त था
kubera-bhavanābhyāśe jātāṁ parvata-niḥjharaiḥ | suramyāṁ vipula-cchāyāṁ nānā-druma-latākulām ||
वैशंपायन म्हणाले—जनमेजया! पुढे जात असता भीमसेनाने कैलासाजवळ कुबेरभवनाच्या समीप पर्वतीय झऱ्यांच्या जलाने भरलेले एक रमणीय सरोवर पाहिले. ते विस्तीर्ण, घनछायायुक्त, नानाविध वृक्ष-लतांनी आच्छादित होते; आणि त्याच्या रक्षणासाठी अनेक राक्षस नेमलेले होते.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames a liminal space near a deity’s abode: beauty and abundance are not merely scenic but a test. Approaching divine territory calls for dharmic restraint—strength must be governed by discipline and respect for sacred boundaries.
The narrator describes a lake near Kubera’s residence, nourished by mountain waterfalls and shaded by dense vegetation. It sets the stage for Bhīma’s movement into a guarded, extraordinary region associated with Kubera and the Himalayan sacred landscape.