Shloka 22
Raibhya-putrayoḥ satra-vṛttāntaḥ — The Satra Episode of Raibhya’s Sons
Parāvasu and Arvāvasu
भरद्वाजस्य चोत्थानं यवक्रीतस्य चो भयो: । प्रतिष्ठां चापि वेदस्य सौरस्य द्विजसत्तम: । एवमस्त्विति तं देवा: प्रोचुश्नापि वरान् ददु:,साथ ही उन्होंने यह भी माँगा कि “भरद्वाज तथा यवक्रीत दोनों जी उठें और इस सूर्यदेवतासम्बन्धी रहस्यमय वेदमन्त्रकी प्रतिष्ठा हो।' द्विजश्रेष्ठ अर्वावसुके इस प्रकार वर माँगनेपर देवता बोले--'ऐसा ही हो।” इस प्रकार उन्होंने पूर्वोक्त सभी वर दे दिये
bharadvājasya cotthānaṃ yavakrītasya ca ubhayoḥ | pratiṣṭhāṃ cāpi vedasya saurasya dvijasattamaḥ | evam astv iti taṃ devāḥ procusn āpi varān daduḥ |
लोमश म्हणाले—“त्याने वर मागितला की भरद्वाज आणि यवक्रीत—दोघेही—पुन्हा जिवंत व्हावेत; आणि हे द्विजश्रेष्ठ, सूर्यसंबंधी वैदिक विद्या दृढ प्रतिष्ठित होऊन योग्य अधिकार प्राप्त करावा. देवांनी त्याला ‘एवमस्तु’ असे म्हणून ते वरही प्रदान केले.”
लोगमश उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes that divine boons ideally serve dharma: they restore what is unjustly lost (reviving Bharadvāja and Yavakrīta) and uphold the rightful status of sacred knowledge (establishing the Sun-related Vedic lore).
A boon-request is being recounted: the petitioner asks for the revival of Bharadvāja and Yavakrīta and for the firm establishment of a Sun-related Vedic tradition; the gods consent—“So be it”—and grant these boons.