Udyoga-parva Adhyāya 47 — Arjuna’s Deterrent Declaration
Sañjaya’s Report
यदा द्रष्टा बालमबालवीर्य द्विषच्चमूं मृत्युमिवोत्पतन्तम् । सौभद्रमिन्द्रप्रतिमं कृतास्त्र तदा युद्ध धार्तराष्ट्रोडन्वतप्स्यत्,सुभद्राकुमार अवस्थामें यद्यपि बालक है, तथापि उसका पराक्रम युवकोंके समान है। वह इन्द्रके समान शक्तिशाली तथा अस्त्रविद्यामें पारंगत है। जिस समय वह शत्रुसेनापर विकराल कालके समान आक्रमण करेगा, उस समय उसे देखकर दुर्योधनको युद्ध छेड़नेके कारण बड़ा पश्चात्ताप होगा
sañjaya uvāca | yadā draṣṭā bālam abāla-vīryaṃ dviṣac-camūṃ mṛtyum ivotpatantam | saubhadram indra-pratimaṃ kṛtāstraṃ tadā yuddhe dhārtarāṣṭro 'nutapsyat ||
संजय म्हणाला—जेव्हा तो सौभद्राला (अभिमन्यूला) पाहील—बालक असूनही बालोचित नसलेले, युवांसारखे सामर्थ्यवान—मृत्यूसारखा शत्रुसैन्यावर झेपावणारा; इंद्रासमान बलवान आणि अस्त्रविद्येत पारंगत—तेव्हा युद्धाच्या मध्यात धृतराष्ट्रपुत्र (दुर्योधन) हे युद्ध छेडल्याच्या पश्चात्तापाने जळून निघेल।
संजय उवाच
The verse underscores moral causality in warfare: initiating unjust conflict brings inevitable consequences, including remorse when one confronts the suffering and formidable resistance that one’s own choices have unleashed.
Sañjaya foretells that when Duryodhana sees Abhimanyu—young in age but mighty and weapon-skilled—charging the enemy host like Death, Duryodhana will regret having set the war in motion.