अम्बाया रामजामदग्न्यशरणगमनम्
Ambā Seeks Refuge with Rāma Jāmadagnya
अथवा ते मतिस्तत्र राजपुत्रि न वर्तते । यावच्छाल्वपतिं वीर॑ योजयाम्यत्र कर्मणि,अथवा राजकुमारी! यदि वहाँ जानेका तेरा विचार न हो तो मैं वीर शाल्वराजको ही पहले इस कार्यमें नियुक्त करूँ: (उसके साथ तेरा ब्याह करा दूँ)
athavā te matis tatra rājaputri na vartate | yāvac chālvapatiṁ vīraṁ yojayāmy atra karmaṇi ||
किंवा, राजकन्ये! तुझा तिकडे जाण्याचा विचार नसेल, तर मी प्रथम या कार्यासाठी वीर शाल्वपतीला नियुक्त करीन—म्हणजे तुझा विवाह त्याच्याशी ठरवीन।
राम उवाच
The verse highlights how royal duty and political-social obligations can drive decisions like marriage alliances; it also implicitly raises the ethical tension between personal intention (mati) and authoritative arrangement by a guardian/king.
Rāma addresses a princess: if she does not intend to go to the proposed place/plan, he will instead engage the heroic king of Śālva in the matter—explicitly by arranging her marriage with him.