Shloka 246
Gālava’s Eastern Ascent with Garuḍa; Counsel on Kāla and Upāya (उद्योगपर्व, अध्याय ११०)
वव्रे धनं महर्षि: स जैमूतं तद् धनं ततः । उस सम्पूर्ण विशाल धनराशिको उन्होंने ब्राह्मणोंमें बाँ.कठर उसका सदुपयोग किया और ब्राह्मणोंसे यह वर माँगा कि यह धन मेरे नामसे प्रसिद्ध हो। इस कारण वह धन 'जैमूत' नामसे प्रसिद्ध हुआ
yuparṇa uvāca | vavre dhanaṁ maharṣiḥ sa jaimūtaṁ tad dhanaṁ tataḥ |
युपर्ण म्हणाला—“त्या महर्षींनी धन मागितले; आणि तेव्हापासून ते धन ‘जैमूत’ या नावाने प्रसिद्ध झाले. त्यांनी ती विशाल धनराशी ब्राह्मणांत पूर्णपणे वाटून दिली, कठोर शिस्तीने तिचा सदुपयोग केला, आणि त्यांच्याकडून असा वर मागितला की हे धन माझ्या नावानेच प्रसिद्ध व्हावे—म्हणून ते ‘जैमूत’ म्हणून ओळखले गेले.”
युपर्ण उवाच
Educational Q&A
Wealth becomes ethically meaningful when it is used in accordance with dharma—especially through generous giving and socially beneficial distribution. Renown is presented as arising from righteous use of resources, not mere possession.
Yuparṇa recounts that a great sage requested wealth, distributed it among Brāhmaṇas, and sought a boon that the wealth be known by his name; consequently it became famous as ‘Jaimūta.’