Shloka 25
राजधर्मस्य नवनीतम्—रक्षा, दण्ड, चार, उत्थान
Rājadharma’s ‘Essence’: Protection, Punishment, Intelligence, and Royal Diligence
वैशम्पायन उवाच ततो व्यासश्न भगवान् देवस्थानो5श्म एव च | वासुदेव: कृपश्चैव सात्यकि: संजयस्तथा
vaiśampāyana uvāca | tato vyāsaś ca bhagavān devathāno ’śma eva ca | vāsudevaḥ kṛpaś caiva sātyakiḥ sañjayas tathā ||
वैशंपायन म्हणाले—जनमेजया! भीष्मांचे हे वचन ऐकून भगवान व्यास, देवस्थान, अश्म, वसुदेवनंदन श्रीकृष्ण, कृपाचार्य, सात्यकी आणि संजय अत्यंत प्रसन्न झाले. आनंदाने उजळलेल्या मुखांनी त्यांनी साधुवाद केला आणि धर्मात्म्यांमध्ये श्रेष्ठ, पुरुषसिंह भीष्मांची पुन्हा पुन्हा प्रशंसा करू लागले.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical authority of dharma-teaching: when a truly righteous elder like Bhīṣma speaks, wise and eminent figures respond with approval, reinforcing that moral instruction gains strength through recognition by the learned and virtuous.
After Bhīṣma’s discourse, leading figures—Vyāsa, Kṛṣṇa, Kṛpa, Sātyaki, and Sañjaya (with Devathāna and Aśma)—are delighted and publicly commend Bhīṣma, offering repeated praise and affirming the value of his counsel to Janamejaya’s listener-context.