Shloka 27
Rāma–Jāmadagnya-janma-kāraṇa and Kṣatra-kṣaya
Paraśurāma’s origins and the depletion/restoration of kṣatriya lineages
सत्यवत्युवाच काममेवं भवेत् पौत्रो ममेह तव च प्रभो । शमात्मकमहं पुत्र॑ लभेयं जपतां वर,सत्यवती बोली--प्रभो! आप जप करनेवाले ब्राह्मणोंमें सबसे श्रेष्ठ हैं, आपका और मेरा पौत्र भले ही उग्र स्वभावका हो जाय; परंतु पुत्र तो मुझे शान्तस्वभावका ही मिलना चाहिये
satyavaty uvāca kāmam evaṁ bhavet pautro mameha tava ca prabho | śamātmakam ahaṁ putraṁ labheyaṁ japatāṁ vara ||
सत्यवती म्हणाली—प्रभो! जप करणाऱ्यांमध्ये आपण श्रेष्ठ आहात. आपला आणि माझा पौत्र आपण ठरविल्याप्रमाणेच होवो—तो उग्र स्वभावाचा झाला तरी चालेल; पण माझा पुत्र मात्र शांत व संयमी स्वभावाचाच मला हवा.
ऋचीक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical discernment in seeking blessings: Satyavatī accepts a potentially fierce disposition for a future grandson, but insists that her own son embody śama (calm restraint). It underscores the value placed on self-control as a foundational virtue for personal and social dharma.
In a dialogue with the sage Ṛcīka, Satyavatī responds to the outcome of a boon or arrangement affecting offspring. She consents to one line producing a fierce-tempered descendant, yet requests that the child she herself bears be of peaceful, disciplined nature, addressing Ṛcīka as the foremost among mantra-reciters.