Shloka 13
सम्प्राप्तस्यैव चाव्यग्रमावेद्योडहमिहागत: । ममाभिगमन प्राप्तो वाच्यक्ष वचन त्वया
samprāptasyaiva cāvyagram āvedyodham ihāgataḥ | mamābhigamana-prāpto vācyakṣa vacanaṃ tvayā || tataḥ sa vipras tāṃ nāgīṃ samādhāya punaḥ punaḥ | tadeva pulinaṃ nadyāḥ prayayau brāhmaṇarṣabhaḥ ||
ब्राह्मण म्हणाला—“मी व्याकुळ न होता येथे आलो आहे आणि जे घडले ते तसेच निवेदन केले आहे. तू माझ्या भेटीस आला आहेस, म्हणून माझ्या वतीने हा संदेश तूच सांग.” मग तो श्रेष्ठ ब्राह्मण त्या नागिणीला पुन्हा पुन्हा समजावून स्थिर करून, त्याच नदीच्या वाळवंटी पुलिनाकडे निघून गेला आणि नदीच्या रेतीच्या काठाने पुढे चालत राहिला.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The passage highlights steadiness of mind (avyagra) and responsible speech: one should convey a message faithfully and act with composure and care, even amid morally complex situations involving others’ welfare.
A brāhmaṇa, calm and composed, asks someone to relay his words. After repeatedly reassuring/instructing the nāga-woman, he departs again toward the river’s sandy bank, continuing his course of action.