Shloka 13
अग्रतश्नाभवत् प्रीतो ववन्दे चापि पादयो: । त॑ पादयोर्निपतितं दृष्टवा सव्येन पाणिना,सामने ब्रह्माजीको देखकर उन्हें बड़ी प्रसन्नता हुई और उन्होंने उनके दोनों चरणोंमें सिर झुकाकर प्रणाम किया। भगवान् शिवको अपने चरणोंमें पड़ा देख उस समय एकमात्र सर्वसमर्थ भगवान् प्रजापतिने दाहिने हाथसे उन्हें उठाया और दीर्घकालके पश्चात् अपने निकट आये हुए पुत्रसे इस प्रकार कहा
agrataś cābhavat prīto vavande cāpi pādayoḥ | tāṃ pādayor nipatitaṃ dṛṣṭvā savyena pāṇinā (…)
समोर (ब्रह्मा) दिसताच (शिव) अत्यंत प्रसन्न झाले आणि त्यांच्या दोन्ही चरणांवर वंदन करून चरणी पडले. चरणांवर पडलेला शिव पाहून सर्वसमर्थ प्रजापतीने उजव्या हाताने त्यांना उचलले.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse models dharmic conduct through mutual reverence: greatness is shown by humility in the devotee (Śiva’s prostration) and by compassionate dignity in the superior (Prajāpati lifting him up). Authority is paired with kindness, and devotion is met with upliftment.
Śiva approaches Prajāpati/Brahmā after a long time and bows at his feet. Prajāpati, pleased to see him, raises Śiva up with his right hand and begins to speak to him as a son who has returned.