Shloka 17
अध्याय ३५१ — उञ्छवृत्ति-व्रतसिद्धेः मानुषस्य परमगतिः
Sūrya–Nāga Dialogue on the Perfected Gleaner-Ascetic
प्राप्ते प्रजाविसग्े वै सप्तमे पद्मसम्भवे । नारायणो महायोगी शुभाशुभविवर्जित:
prāpte prajāvisarge vai saptame padmasambhave | nārāyaṇo mahāyogī śubhāśubhavivarjitaḥ ||
वैशंपायन म्हणाले— प्रजासृष्टीचा काळ आला—पद्मसम्भव ब्रह्म्याच्या सातव्या प्राकट्यात—तेव्हा शुभाशुभवर्जित महायोगी भगवान नारायणांनी आपल्या नाभिकमळातून प्रथम ब्रह्म्याला उत्पन्न केले. ब्रह्मा प्रकट होताच प्रभूंनी त्याला पुढे असे सांगितले.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents Nārāyaṇa as transcending moral dualities (śubha/āśubha) and as the primordial source of creation, implying that the supreme reality stands beyond merit and demerit while still initiating cosmic order.
At the onset of a creation cycle, Nārāyaṇa manifests Brahmā (the Lotus-born) from the navel-lotus; once Brahmā appears, Nārāyaṇa begins to instruct him, setting the stage for the subsequent account.