नरनारायणो द्रष्टूं कि तु तत् कारणं मुने । मुने! नारदजीने उस समय प्रैतद्वीपमें जाकर जो अनिरुद्ध-विग्रहमें स्थित नारायणदेवका साक्षात्कार किया तथा पुनः नर-नारायणका दर्शन करनेके लिये जो बदरिकाश्रमको प्रस्थान किया, इसका क्या कारण है?
Janamejaya uvāca: nara-nārāyaṇo draṣṭuṁ kiṁ tu tat-kāraṇaṁ mune? mune! nāradajīnaḥ tasmin samaye praitadvīpe gatvā yaḥ aniruddha-vigrahe sthitaṁ nārāyaṇadevaṁ sākṣātkṛtavān, tathā punaḥ nara-nārāyaṇayoḥ darśanaṁ kartum badarikāśramaṁ prati yaḥ prasthitaḥ—etasya kiṁ kāraṇam?
जनमेजय म्हणाला— मुने! नर-नारायणांचे दर्शन घ्यावे असे का वाटले? त्या वेळी नारदजी प्रैतद्वीपात जाऊन अनिरुद्ध-विग्रहात स्थित नारायणदेवांचे साक्षात दर्शन घेऊन, पुन्हा नर-नारायणांच्या दर्शनासाठी बदरिकाश्रमाकडे का निघाले? यामागचे कारण काय?
जनमेजय उवाच
The verse foregrounds the dharmic value of inquiry into sacred experience: even after a direct vision of Nārāyaṇa, the seeker (Nārada) pursues further darśana of Nara-Nārāyaṇa, implying that spiritual understanding deepens through continued seeking, pilgrimage, and reverent questioning rather than complacency after a single encounter.
King Janamejaya asks the narrator-sage to explain why Nārada first went to Praitadvīpa to behold Lord Nārāyaṇa in the Aniruddha form, and then departed for Badarikāśrama to see Nara and Nārāyaṇa—seeking the motive and narrative logic behind these successive journeys and visions.