Shloka 34
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
आराध्य तपसा देवं हरिं नारायणं प्रभुम् । दिव्यं वर्षमहस््रं वै सर्वे ते ऋषिभि: सह
ārādhya tapasā devaṃ hariṃ nārāyaṇaṃ prabhum | divyaṃ varṣa-sahasraṃ vai sarve te ṛṣibhiḥ saha ||
भीष्म म्हणाले—तपस्येने देव, प्रभु हरि नारायण यांची आराधना करून त्या सर्व ऋषींनी इतर मुनिंसह पूर्ण एक हजार दिव्य वर्षे तप केले. त्यांच्या भक्ती व संयमाने प्रसन्न होऊन भगवानांनी देवी सरस्वतीला त्यांच्या जवळ पाठविले; आणि नारायणाच्या आज्ञेने, सर्व लोकांच्या हितासाठी, त्या वेळी ती देवी त्या सर्व ऋषींच्या अंतःकरणात प्रविष्ट झाली—जेणेकरून प्राणिमात्राच्या कल्याणासाठी पवित्र ज्ञान व मंगल वाणी प्रकट होईल.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sustained tapas and sincere devotion to Nārāyaṇa draw divine grace; that grace manifests as Sarasvatī—right knowledge and beneficent speech—directed toward lokahita (the welfare of all worlds), not merely personal attainment.
A group of ṛṣis perform a thousand divine years of austerity worshipping Hari-Nārāyaṇa. Pleased, the Lord sends Sarasvatī, who—by his command—enters the sages so that inspired wisdom and speech may arise for the benefit of all beings.