नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
न बभासे सहस्रांशुर्न जज्वाल च पावक: । हृदाश्न सरितश्वैव चुक्षुभु:ः सागरास्तथा
na babhāse sahasrāṁśur na jajvāla ca pāvakaḥ | hradāś ca saritaś caiva cukṣubhuḥ sāgarās tathā ||
भीष्म म्हणाले—सहस्रकिरण सूर्यही प्रकाशला नाही आणि अग्नीही ज्वलंत झाला नाही. सरोवरे, नद्या आणि समुद्रही क्षुब्ध होऊन उसळू लागले.
भीष्म उवाच
When dharma is under strain, the tradition often frames the moment through portents in nature: the disruption of sun, fire, and waters symbolizes moral and social imbalance, urging vigilance, restraint, and a return to righteous order.
Bhīṣma describes extraordinary disturbances in the natural world—sunlight failing, fire not blazing, and waters churning—presenting them as ominous signs accompanying a grave turning point in events.