Shloka 63
नरनारायण-नारदसंवादः
Nara-Nārāyaṇa–Nārada Discourse on Vision, Elements, and Entry into Vāsudeva
श्रुत्वा चर्षिस्तद् वचनं शुकस्य प्रीतो महात्मा पुनराह चैनम् | भो भो पुत्र स्थीयतां तावदद्य यावच्चक्षु: प्रीणयामि त्वदर्थे,शुकदेवकी यह बात सुनकर अत्यन्त प्रसन्न हुए महात्मा व्यासने उनसे कहा--“बेटा! बेटा! आज यहीं रहो, जिससे तुम्हें जी-भर निहारकर अपने नेत्रोंको तृप्त कर लूँ”
śrutvā cārṣis tad vacanaṃ śukasya prīto mahātmā punar āha cainam | bho bho putra sthīyatāṃ tāvad adya yāvac cakṣuḥ prīṇayāmi tvadarthe ||
शुकाचे वचन ऐकून महात्मा व्यास अत्यंत प्रसन्न झाले आणि पुन्हा त्याला म्हणाले—“बाळा! बाळा! आज थोडा वेळ इथेच थांब; तुला मनसोक्त पाहून, तुझ्यासाठी माझे नेत्र तृप्त करू दे.”
नारद उवाच
Educational Q&A
Even amid teachings on renunciation and spiritual attainment, the Mahābhārata acknowledges the ethical tenderness of human bonds: Vyāsa’s request shows pure, non-possessive affection—seeking only a moment to behold his son, without coercion or attachment-driven demand.
After hearing Śuka’s words, Vyāsa becomes joyful and addresses him lovingly, asking him to remain for a short time that day so Vyāsa may look upon him fully and satisfy his longing to see his son.