Shloka 31
Adhyāya 325: Nārada in Śvetadvīpa—Stotra to the Nirguṇa Mahātman
प्रावेशयत् ततः कक्ष्यां तृतीयां राजवेश्मन: । थोड़ी ही देरमें राजमन्त्री हाथ जोड़े हुए वहाँ पधारे और उन्हें अपने साथ महलकी तीसरी ड्योढ़ीमें ले गये ।।
prāveśayat tataḥ kakṣyāṃ tṛtīyāṃ rājaveśmanaḥ | tatrāntaḥpurasambaddhaṃ mahac caitrarathopamam |
भीष्म म्हणाले—त्यानंतर मंत्र्याने त्याला राजवाड्याच्या तिसऱ्या अंतःप्रांगणात नेले. तेथे अंतःपुराला लागून एक विशाल व अत्यंत सुंदर उद्यान होते; ते प्रसिद्ध चैत्ररथ वनासारखे मनोहर भासत होते. जलक्रीडेसाठी वेगवेगळे अनेक सुंदर तलाव तेथे केलेले होते, आणि फुललेल्या वृक्षांनी तो रम्य उपवन शोभून दिसत होता. त्या उत्तम उद्यानाचे नाव प्रमदावन होते; मंत्र्याने शुकदेवांना त्यात प्रवेश करविला.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage highlights royal hospitality and the deliberate staging of worldly splendor—palace courts, inner gardens, and pleasure-ponds—often used in epic narratives to contrast external luxury with inner discipline, testing whether a visitor (here, Śukadeva) remains steady in dharma and detachment amid temptations.
A royal minister escorts Śukadeva through the palace into the third inner precinct. Adjacent to the antaḥpura lies a magnificent garden likened to Caitraratha, filled with separate ponds for water-play and blooming trees. The garden is named Pramadāvana, and Śukadeva is led inside.