Shloka 21
Adhyāya 325: Nārada in Śvetadvīpa—Stotra to the Nirguṇa Mahātman
स्फीतांश्व शालियवसै्हंससारससेवितान् । पद्मिनीभिश्व शतश: श्रीमतीभिरलड्कृतान्
sphītāṁś ca śāliyavasaiḥ haṁsasārasasevitān | padminībhiś ca śataśaḥ śrīmatībhir alaṅkṛtān ||
भीष्म म्हणाले—त्या प्रदेशात पिकलेला भात आणि समृद्ध चारा-गवत यांमुळे शेतं फुलून आली होती. सर्वत्र हंस व सारस वावरत होते, आणि कमळांनी भरलेली शेकडो रम्य सरोवरं—श्री व समृद्धीने उजळलेली—त्या देशाची शोभा वाढवीत होती; हे सुशासित राज्याच्या वैभवाचे शुभ लक्षण होते.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse uses natural abundance—ripened crops, thriving water-birds, and lotus-filled lakes—as markers of a well-governed, dharmic realm. Prosperity and beauty in the land are presented as outward signs of order, stability, and righteous administration.
Bhishma is describing the Videha region as exceptionally fertile and beautiful: fields heavy with grain and fodder, and numerous lotus-ponds frequented by swans and cranes. The passage functions as a vivid setting-description highlighting the country’s prosperity.