Shloka 70
Śuka’s Guṇa-Transcendence and Vyāsa’s Consolation (शुकगति-वर्णनम्)
मा स्प्राक्षी: साधु जानीष्व स्वशास्त्रमनुपालय । कृतेयं हि विजिज्ञासा मुक्तो नेति त्वया मम । एतत् सर्व प्रतिच्छन्न॑ मयि नाहसि गूहितुम्,आप मेरा स्पर्श न करें। मेरे चरित्रको उत्तम और निष्कलंक समझें और अपने शास्त्र (संन्यास-धर्म)-का निरन्तर पालन करती रहें। आपने मेरे विषयमें यह जाननेकी इच्छा की थी कि यह राजा जीवन्मुक्त है या नहीं। यह सारा भाव आपके हृदयमें प्रच्छन्नभावसे स्थित था, अत: इस समय आप मुझसे इसको छिपा नहीं सकतीं
mā sprākṣīḥ sādhu jānīṣva svaśāstram anupālaya | kṛteyaṃ hi vijijñāsā mukto neti tvayā mama | etat sarvaṃ praticchannaṃ mayi nāhasi gūhitum |
मला स्पर्श करू नकोस. माझे आचरण उत्तम व निष्कलंक आहे असे जाण, आणि आपल्या शास्त्राचे—संन्यासधर्माचे—अविचल पालन करीत राहा. तू माझ्याविषयी ही जिज्ञासा केली होती की हा राजा जीवन्मुक्त आहे की नाही. हा सर्व हेतू तुझ्या अंतःकरणात लपलेला होता; आता तू तो माझ्यापासून गुप्त ठेवू शकत नाहीस.
जनक उवाच
Educational Q&A
Janaka emphasizes disciplined adherence to one’s own dharma (here, the renunciant code) and insists on inner honesty: a seeker’s concealed motive—testing whether he is a jīvanmukta—should be brought into the open rather than hidden behind outward gestures.
A renunciant woman approaches King Janaka and attempts physical contact; Janaka stops her, affirms his spotless conduct, and directly names her unspoken purpose: she has come to examine whether he is liberated while still living, and he tells her she cannot keep that intention concealed.