Shloka 18
सुवर्णष्ठीविनोपाख्यानम्
The Account of Suvarṇaṣṭhīvin
तच्छुत्वा सूंजयो वाक््यं पर्वतस्य महात्मन: । प्रसादयामास तदा नैतदेवं भवेदिति,महात्मा पर्वतका यह वचन सुनकर सूंजयने उन्हें प्रसन्न करनेकी चेष्टा करते हुए कहा --'ऐसा न हो। मुने! आपकी तपस्यासे मेरा पुत्र दीर्घजीवी होना चाहिये।” परंतु इन्द्रका ख्याल करके पर्वत मुनि कुछ नहीं बोले
tac chrutvā sūñjayo vākyam parvatasya mahātmanaḥ | prasādayāmāsa tadā naitad evaṁ bhaved iti |
महात्मा पर्वत मुनींचे वचन ऐकून सूंजय त्यांना प्रसन्न करण्याचा प्रयत्न करीत म्हणाला—“असे होऊ नये, मुने! आपल्या तपस्येच्या प्रभावाने माझा पुत्र दीर्घायुषी व्हावा.” परंतु इंद्राच्या इच्छेचा विचार करून पर्वत मुनी काहीच बोलले नाहीत.
पर्वत उवाच
Educational Q&A
Human effort and merit (such as tapas) may seek to avert misfortune, yet the narrative underscores the limits of personal desire when set against divine ordinance; wisdom can also appear as silence when one recognizes a higher, unalterable will.
After Parvata speaks, Sūñjaya—anxious for his son—tries to placate the sage and requests that, through the sage’s austerity, his son become long-lived; Parvata, however, says nothing, remembering Indra’s role and intention.