Shloka 11
Śānti-parva Adhyāya 30: Nārada–Parvata Samaya-bhaṅga, Śāpa, and the Marriage of Sukumārī
सुकुमारी कुमारी च पद्मकिज्जल्कसुप्र भा । तब “बहुत अच्छा” कहकर राजाने उन दोनोंका सत्कारपूर्वक पूजन किया। तदनन्तर एक दिन राजा सूंजयने अत्यन्त प्रसन्न होकर उन दोनों तपस्वी महात्माओंसे कहा --“महर्षियो! यह मेरी एक ही कन्या है
sukumārī kumārī ca padmakijjalkasuprabhā |
“सुकुमारी” नावाची एक कुमारी होती—अतिशय कोमल, कमळाच्या केसरासारखी तेजस्वी. तेव्हा राजाने “फार उत्तम” असे म्हणून त्या दोन्ही तपस्वी महात्म्यांचा आदरपूर्वक सत्कार व पूजन केले. नंतर एका दिवशी अत्यंत प्रसन्न होऊन राजा सूंजय त्या दोन्ही तपोधन महात्म्यांना म्हणाला—“महर्षींनो! ही माझी एकमेव कन्या—परमसुंदरी, पाहण्यास रम्य, अवयवांत निर्दोष, आणि शील-सदाचाराने संपन्न आहे. कमळ-केसरासारखी कांतिवाली ही सुकुमारी आजपासून तुम्हा दोघांची सेवा करील.”
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
The passage highlights dharma through reverence toward sages and the ethical ideal of honoring spiritual merit with respectful hospitality; it also presents service (sevā) as a valued expression of humility and righteous conduct.
A king, pleased with two ascetic sages, formally honors them and then offers his only daughter Sukumārī—praised for beauty and virtue—to attend and serve them from that day onward.