Shloka 30
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
अधीत्य वेदं तपसा ब्रह्मचारी यज्ञान् शक््त्या संनिगृहोह पड्च । वन॑ गच्छेत् पुरुषो धर्मकाम: श्रेय: स्थित्वा स्थापयित्वा स्ववंशम्
adhītya vedaṁ tapasā brahmacārī yajñān śaktyā saṁnigṛhya ca pañca | vanaṁ gacchet puruṣo dharmakāmaḥ śreyaḥ sthitvā sthāpayitvā svavaṁśam ||
पराशर म्हणाले—द्विजाने प्रथम ब्रह्मचर्याश्रमात राहून तपस्येसह वेदाध्ययन करावे. नंतर गृहस्थाश्रमात प्रवेश करून आपल्या शक्तीनुसार इंद्रियसंयम राखत पंचमहायज्ञांचे अनुष्ठान करावे. त्यानंतर स्ववंश स्थापन करून आणि गृह-रक्षणाची जबाबदारी पुत्राकडे सोपवून, श्रेयात स्थित राहून केवळ धर्मपालनाच्या इच्छेने वनास प्रस्थान करावे।
पराशर उवाच
Educational Q&A
The verse outlines āśrama-dharma as a progressive ethical discipline: learn the Veda with austerity in brahmacarya, fulfill social and sacred obligations in gṛhastha through self-control and the five great sacrifices, then—after securing family continuity—withdraw to the forest to pursue śreyas (higher welfare) with a single-minded commitment to dharma.
Parāśara is instructing about the proper life-course for a dvija: education and discipline first, responsible household life next, and finally a deliberate transition toward renunciation (vānaprastha) after handing over duties to the next generation.