Shloka 156
Adhyāya 284: Tapas as a Corrective to Household Attachment
Parāśara’s Instruction
अमृतपास्त्वं जगन्नाथ देवदेव गणेश्वर: । विषाग्निपा मृत्युपाश्च क्षीरपा: सोमपास्तथा । मधुधश्न्युतानामग्रपास्त्वमेव तुषिताद्यपा:
amṛtapāstvam jagannātha devadeva gaṇeśvaraḥ | viṣāgnipā mṛtyupāś ca kṣīrapāḥ somapās tathā | madhudhaśnyutānām agrapās tvam eva tuṣitādyapāḥ, devādhideva jagannātha |
भीष्म म्हणाले— हे जगन्नाथ, देवदेव, गणेश्वर! तू अमृतपान करणारा आहेस. विष, अग्नी आणि मृत्यूपासून रक्षण करणारा तूच; तू क्षीर व सोमही पितोस. सुखापासून च्युत झालेल्या जीवांसाठी तूच अग्र आश्रय; आणि तुषितादी देव तसेच आदिप्रजापती (ब्रह्मा) यांचेही पालनकर्ता तूच आहेस.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the highest dharma is reliance on the Supreme Protector who sustains the cosmos: the Lord is portrayed as the source of immortality and the guardian who wards off poison, fire, and death, making devotion and surrender a stabilizing ethical orientation amid human vulnerability.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma after the war; here he offers a hymn of praise, enumerating divine epithets to emphasize the Lord’s universal sovereignty and protective power over gods and afflicted beings alike.