Shloka 18
Viṣṇor Māhātmya and Indriya-saṃyama (विष्णोर्माहात्म्यं तथा इन्द्रियसंयमः)
तस्य तेनानुभावेन मृगहिंसात्मनस्तदा । तपो महत्समुच्छिन्नं तस्माद्धिंसा न यज्ञिया,मैं उस पशुका वध करके स्वर्गलोक प्राप्त करूँगा; यह सोचकर मृगकी हिंसा करनेके लिये उद्यत उस ब्राह्मणका महान् तप तत्काल नष्ट हो गया। इसलिये हिंसा यज्ञके लिये हितकर नहीं है
tasya tenānubhāvena mṛga-hiṃsātmanas tadā | tapo mahatsamucchinnaṃ tasmād dhiṃsā na yajñiyā ||
नारद म्हणाले—‘या पशूचा वध करून मी स्वर्ग प्राप्त करीन’ असा विचार करून तो ब्राह्मण जेव्हा मृगहिंसेस उद्यत झाला, तेव्हा त्या हेतूच्या प्रभावाने त्याचे महान तप तत्क्षणी नष्ट झाले. म्हणून हिंसा यज्ञास हितकर नाही, धर्मसाधनही नाही.
नारद उवाच
Educational Q&A
Even when justified by a pious-sounding goal (like attaining heaven), the intention to harm living beings undermines spiritual merit; violence is not truly ‘yajñiya’—not a righteous or beneficial means for sacrifice and dharma.
Nārada describes a brahmin who becomes eager to kill a deer, reasoning that the act will lead to heaven; at that very moment, the brahmin’s accumulated tapas is said to be destroyed, and Nārada concludes that violence is not proper for yajña.