Shloka 23
Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
ज्ञानविज्ञानिनः केचित् परं पार तितीर्षव:,भवसागरसे पार उतरनेकी इच्छावाले कोई-कोई ज्ञान-विज्ञानसम्पन्न महात्मा पुरुष ही अत्यन्त पवित्र और पुण्यात्माओंसे सेवित पुण्यदायक ब्रह्मलोकको प्राप्त होते हैं, जहाँ जाकर वे न तो शोक करते हैं, न वहाँसे नीचे गिरते हैं और न मनमें किसी प्रकारकी व्यथाका ही अनुभव करते हैं
jñāna-vijñāninaḥ kecit paraṃ pāraṃ titīrṣavaḥ bhava-sāgara-pāre uttaraṇe icchāvantaḥ; te jñāna-vijñāna-sampannā mahātmānaḥ puruṣāḥ atyanta-pavitraiḥ puṇyātmabhiḥ sevitaṃ puṇya-dāyakaṃ brahma-lokaṃ prāpnuvanti; tatra gatvā na śocanti, na ca tataḥ adho nipatanti, na ca manasi kasyacit prakārasya vyathām anubhavanti.
चूलाधार म्हणाला—ज्ञान व विज्ञानाने संपन्न अशांमध्ये काहीच महात्मे, भवसागराच्या पलीकडील परतट गाठण्याची इच्छा धरून, सत्पुरुषांच्या सेवेमुळे परम पवित्र व पुण्यदायक ब्रह्मलोकास प्राप्त होतात. तेथे गेल्यावर ते न शोक करतात, न अधःपतन पावतात, आणि मनात कोणतीही व्यथा अनुभवत नाहीत.
चुलाधार उवाच
Educational Q&A
Only a rare few who unite jñāna (right understanding) with vijñāna (realized, lived discernment) and who earnestly seek liberation can cross beyond saṃsāra and attain a state characterized by freedom from grief, inner distress, and spiritual regression.
In Chuladhara’s discourse within the Śānti Parva, he describes the destiny of exceptional spiritual aspirants: those intent on transcending worldly becoming reach Brahmaloka, portrayed as a pure and auspicious realm associated with the company/service of the virtuous, where suffering and downfall do not occur.