Shloka 5
अध्याय २५६ — श्रद्धा, अहिंसा, स्पर्धा-त्यागः
Tūlādhāra–Jājali: Faith, Non-harm, and Renunciation of Rivalry
महादेव! यह पृथ्वीदेवी भारी भारसे पीड़ित हो सदा मुझे प्रजाके संहारके लिये प्रेरित करती रही है; क्योंकि यह जगत्के भारसे समुद्रमें डुबी जा रही है ।। यदाहं नाधिगच्छामि बुद्धया बहु विचारयन् । संहारमासां वृद्धानां ततो मां क्रोध आविशत्,जब बहुत विचार करनेपर भी मुझे इन बढ़ी हुई प्रजाओंके संहारका कोई उपाय न सूझा, तब मुझे क्रोध आ गया
mahādeva! iyaṃ pṛthivīdevī bhārī bhārasena pīḍitā sadā māṃ prajā-saṃhārāya prerayitavatī; yasmād iyaṃ jagad-bhāreṇa samudre nimajjatīva. yadāhaṃ nādhigacchāmi buddhyā bahu vicārayan saṃhāram āsāṃ vṛddhānāṃ tato māṃ krodha āviśat.
नारद म्हणाले—महादेव! ही पृथ्वीदेवी अतिभाराने पीडित होऊन मला सदैव प्रजांच्या संहारासाठी प्रवृत्त करीत आली आहे; जगाच्या भाराने ती जणू समुद्रात बुडत आहे. पुष्कळ विचार करूनही मला या वाढलेल्या प्रजांचा संहार करण्याचा उपाय सापडला नाही, तेव्हा माझ्यात क्रोध शिरला।
नारद उवाच