Shloka 12
त्वद्भधवं हि जगन्नाथ एतत् स्थावरजड्रमम् । प्रसाद्य त्वां महादेव याचाम्यावृत्तिजा: प्रजा:,जगन्नाथ! महादेव! यह समस्त चराचर जगत् आपसे ही उत्पन्न हुआ है; अतः मैं आपको प्रसन्न करके यह याचना करता हूँ कि ये सारी प्रजा पुनरावर्तनशील हो--मरकर पुनः जन्म धारण करे
tvadbhavaṁ hi jagannātha etat sthāvarajaḍramam | prasādya tvāṁ mahādeva yācāmyāvṛttijāḥ prajāḥ ||
नारद म्हणाले— हे जगन्नाथ, हे महादेव! स्थावर व जड सहित हे सर्व जगत् तुमच्यापासूनच उत्पन्न झाले आहे. म्हणून तुम्हाला प्रसन्न करून मी विनंती करतो— ही प्रजा आवृत्तिधर्मिणी होवो; मरण पावून पुन्हा जन्म धरो।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse frames the universe as originating in the supreme deity (here addressed as Mahādeva/Jagannātha) and presents rebirth (āvṛtti) as a divinely governed condition of beings. It highlights devotion and supplication as a means to engage with cosmic order—creation and the cycle of return are under divine sovereignty.
Nārada addresses Mahādeva as the source of all existence and, after seeking to propitiate him, makes a specific request: that all creatures be ‘returning’—i.e., that after death they take birth again, continuing the cycle of saṁsāra.