Shloka 21
Jājali–Tulādhāra-saṃvāda: Yajña, Vṛtti, and Ātma-tīrtha (जाजलि-तुलाधार-संवादः)
करवाण्यद्य क॑ काम॑ वराहोंडसि मतो मम । कर्ता हास्मि प्रियं शम्भो तव यद् हृदि वर्तते,'शम्भो! मैं तुम्हें वर पानेके योग्य समझता हूँ, बोलो, आज तुम्हारी कौन-सी इच्छा पूर्ण करूँ? तुम्हारे हृदयमें जो भी प्रिय मनोरथ हो, उसे मैं पूर्ण करूँगा”
karavāṇy adya kaṁ kāmaṁ varāha uṇḍasi mato mama | kartā hāsmi priyaṁ śambho tava yad hṛdi vartate ||
“शंभो! माझ्या मते तू वर घेण्यास योग्य आहेस. सांग—आज तुझी कोणती इच्छा पूर्ण करू? तुझ्या हृदयात जो प्रिय मनोरथ आहे, तो मी सिद्ध करीन.”
नारद उवाच
Educational Q&A
A boon is framed not as random favor but as a response to the recipient’s inner intention: the verse highlights the ethical weight of desires ‘in the heart’ and the responsibility involved in granting or seeking what one truly wishes.
Nārada addresses Śambhu (Śiva) and formally offers him a boon, inviting him to state whatever cherished wish he holds, promising to fulfill it.