Shloka 15
Jājali–Tulādhāra-saṃvāda: Yajña, Vṛtti, and Ātma-tīrtha (जाजलि-तुलाधार-संवादः)
तस्य चिन्ता समुत्पन्ना संहारं प्रति भूपते । चिन्तयन् नाध्यगच्छच्च संहारे हेतुकारणम्
tasya cintā samutpannā saṃhāraṃ prati bhūpate | cintayan nādhyagacchac ca saṃhāre hetukāraṇam, bhūpāla ||
भूपाल! तेव्हा ब्रह्मदेवांच्या मनात प्रजासंहार—म्हणजेच त्यांची संख्या कमी करण्याची—चिंता उत्पन्न झाली. त्यांनी फार वेळ विचार केला; पण प्रजांच्या विनाशास योग्य असा कोणताही कारण-हेतु त्यांच्या ध्यानात आला नाही।
नारद उवाच
Educational Q&A
Even when power exists to destroy or reduce life, dharma demands a valid and proportionate cause; mere impulse or administrative convenience is not a sufficient ground for saṃhāra.
Nārada narrates that Brahmā becomes concerned about a potential dissolution (reducing the number of creatures), but despite prolonged reflection he cannot find a proper causal justification for destroying the prajā.