Shloka 27
Adhyāya 180: Jīva, Śarīra, and the Fire Analogy (भृगु–भरद्वाज संवादः)
अनियतफलभक्ष्यभोज्यपेयं विधिपरिणामविभक्तदेशकालम् | हृदयसुखमसेवितं कदर्य- ब्रीतमिदमाजगरं शुचिश्नचरामि
bhīṣma uvāca | aniyata-phalabhakṣya-bhojya-peyaṁ vidhi-pariṇāma-vibhakta-deśa-kālam | hṛdaya-sukham asevitaṁ kadarya-vrītam idaṁ ājagaraṁ śuciśn carāmi |
हे अजगर-संबंधी व्रत माझ्या हृदयाला सुख देणारे आहे. यात फळ, भक्ष्य, भोज्य व पेय मिळण्याची ठरलेली व्यवस्था नसते—अनियतपणे जे मिळेल त्यावरच निर्वाह करावा लागतो. प्रारब्धाच्या परिणामानुसार देश-कालाचा विभाग ठरतो. विषयलोलुप कदर्य लोक हे स्वीकारत नाहीत; मी पवित्र भावाने हेच व्रत आचरतो।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Cultivate contentment and non-greed by accepting whatever comes without scheming for specific pleasures; live with purity and restraint, recognizing that circumstances of place and time unfold according to the maturation of destiny (karma).
Bhishma explains and praises the ājagara-vrata—an ascetic discipline likened to a python that remains still and lives on what arrives—stating that it is not followed by sense-driven people, while he himself observes it with inner purity.