Shloka 7
Adhyāya 166: Kṛtaghna-doṣa (कृतघ्नदोषः) — the fault of ingratitude and the limits of expiation
यो वैश्य: स्याद् बहुपशुर्हीनक्रतुरसोमप: । कुट॒म्बात् तस्य तद् वित्तं यज्ञार्थ पार्थिवो हरेत्,यदि धर्मात्मा राजाके रहते हुए किसी यज्ञकर्ताका, विशेषतः ब्राह्मणका यज्ञ धनके बिना अधूरा रह जाय--उसके एक अंशकी पूर्ति शेष रह जाय तो राजाको चाहिये कि उसके राज्यमें जो बहुत पशुओं तथा वैभवसे सम्पन्न वैश्य हो, यदि वह यज्ञ तथा सोमयागसे रहित हो तो उसके कुटुम्बसे उस धनको यज्ञके लिये ले ले
yo vaiśyaḥ syād bahupaśur hīnakratur asomapāḥ | kuṭumbāt tasya tad vittaṃ yajñārthaṃ pārthivo haret, yadi dharmātmā rājā ||
भीष्म म्हणाले—जो वैश्य पुष्कळ पशुधन व संपत्तीने समृद्ध असूनही यज्ञकर्मात हीन असेल आणि सोमयाग करीत नसेल, त्याच्या कुटुंबातून राजा यज्ञासाठी धन घेईल. विशेषतः जेव्हा एखाद्या यजमानाचा—आणि खासकरून ब्राह्मणाचा—यज्ञ धनाभावामुळे एका अंशात अपूर्ण राहतो, तेव्हा धर्मरक्षणासाठी हे योग्य आहे.
भीष्म उवाच