Shloka 7
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
तेषां रुदितशब्देन गृश्रो5भ्येत्य वचो<ब्रवीत् । एकात्मजमिमं लोके त्यक्त्वा गच्छत मा चिरम्,उनके रोनेके शब्दसे आकृष्ट होकर एक गीध वहाँ आया और इस प्रकार कहने लगा --'मनुष्यो! इस जगत्में अपने इस इकलौते पुत्रको यहाँ छोड़कर लौट जाओ, देर मत करो। यहाँ हजारों स्त्री-पुरुष कालके द्वारा लाये जा चुके हैं और उन सबको उनके भाई- बन्धु छोड़कर चले जाते हैं
teṣāṁ ruditāśabdena gṛdhro ’bhyetya vaco ’bravīt | ekātmajam imaṁ loke tyaktvā gacchata mā ciram ||
भीष्म म्हणाले— त्यांच्या रडण्याच्या शब्दाने आकृष्ट होऊन एक गिधाड तेथे आले व म्हणाले— “हे मनुष्यहो! या जगात या एकुलत्या एक पुत्राला येथेच ठेवून परत जा; विलंब करू नका. येथे काळाने आणलेले स्त्री-पुरुष हजारोंच्या संख्येने आले आहेत, आणि त्यांचे भाऊ-बांधव त्यांना सोडून निघून जातात.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the inevitability of death under the power of Kāla (Time) and urges detachment from possessive grief: even the dearest relations must ultimately be left behind, so one should not be immobilized by lamentation.
As people cry over a dead youth described as an only son, a vulture—attracted by the sound—approaches and delivers a stark admonition: countless beings have died here before, and their relatives have all departed, leaving the dead behind; therefore, they too should leave and not linger.