Shloka 3
Kṣemadarśa–Kālakavṛkṣīya Saṃvāda: Counsel on Impermanence, Non-attachment, and Composure in Dispossession
क्षेमदर्शी नृपसुतो यत्र क्षीणबल: पुरा । मुनिं कालकवृक्षीयमाजगामेति न: श्रुतम् । त॑ पप्रच्छानुसंगृहा कृच्छामापदमास्थित:,हमने सुना है कि प्राचीनकालमें एक बार कोसलराजकुमार क्षेमदर्शीको बड़ी कठिन विपत्तिका सामना करना पड़ा। उसकी सारी सैनिक-शक्ति नष्ट हो गयी। उस समय वह कालकवृक्षीय मुनिके पास गया और उनके चरणोंमें प्रणाम करके उसने उस विपत्तिसे छुटकारा पानेका उपाय पूछा
kṣemadarśī nṛpasuto yatra kṣīṇabalaḥ purā | muniṃ kālakavṛkṣīyam ājagāmeti naḥ śrutam | taṃ papracchānusaṃgṛhya kṛcchrām āpadam āsthitaḥ |
भीष्म म्हणाले—आम्ही ऐकले आहे की प्राचीन काळी राजपुत्र क्षेमदर्शी एकदा अत्यंत दुर्बल झाला; त्याचे सैन्यबल क्षीण झाले. तेव्हा तो कालकवृक्षीय मुनींकडे गेला आणि कठीण आपत्तीत सापडून योग्य विनयाने चरणी प्रणाम करून विचारू लागला—“या संकटातून मुक्त होण्याचा उपाय कोणता?”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
In adversity, a ruler should not rely only on lost power or force; he should seek dharmic guidance from the wise, approaching them with humility and reverence to learn the right means of relief and right conduct.
Bhīṣma introduces an old account: the prince Kṣemadarśī, having become powerless and overwhelmed by a grave संकट (āpad), goes to the sage Kālakavṛkṣīya and respectfully asks for a way to escape the calamity.