Shloka 9
Plakṣaprasravaṇa–Kārapacana tīrtha-varṇana and Nārada’s war briefing (Śalya-parva, Adhyāya 53)
शतक्रतु इन्द्र अपने कार्यसे विरत न होनेवाले कुरुक पास बारंबार आते और उनसे पूछ-पूछकर प्रत्येक बार उनकी हँसी उड़ाकर स्वर्गलोकमें चले जाते थे ।। यदा तु तपसोग्रेण चकर्ष वसुधां नृपः । ततः शक्रो<ब्रवीद् देवान् राजर्षेर्यच्चिकीर्षितम्,जब राजा कुरु कठोर तपस्यापूर्वक पृथ्वीको जोतते ही रह गये, तब इन्द्रने देवताओंसे राजर्षि कुरुकी वह चेष्टा बतायी
śatakratuḥ indraḥ apane kāryase virata na honevāle kuruṃ pās bārambār āte aura unase pūcha-pūchakara pratyeka bār unakī haṃsī uḍākara svargalokameṃ cale jāte the || yadā tu tapaso greṇa cakarṣa vasudhāṃ nṛpaḥ | tataḥ śakro 'bravīd devān rājarṣer yac cikīrṣitam ||
शतक्रतु इंद्र वारंवार त्या राजा कुरूकडे येत असे—जो आपल्या संकल्पातून कधीही विरत होत नसे; पुन्हा पुन्हा विचारून प्रत्येक वेळी त्याची थट्टा करून स्वर्गलोकात निघून जाई. पण राजा कठोर तपस्येच्या तीव्र तेजाने पृथ्वी निरंतर नांगरतच राहिला, तेव्हा इंद्राने देवांना सांगितले—राजर्षि कुरु काय साध्य करू पाहत आहे.
राम उवाच