धृतराष्ट्रविलापः — Dhṛtarāṣṭra’s Lament and Inquiry (Śalya-parva, Adhyāya 2)
परिष्वज्य च मां कण्ठे स्नेहेन क्लिन्नलोचन: । अनुशाधीति कौरव्य तत् साधु वद मे वच:,कुरुनन्दन! तुम पहले स्नेहसे नेत्रोंमें आँसू भरकर मेरे गलेसे लग जाते और कहते 'पिताजी! मुझे कर्तव्यका उपदेश दीजिये”, वही सुन्दर बात फिर मुझसे कहो
pariṣvajya ca māṃ kaṇṭhe snehena klinnalocanaḥ | anuśādhīti kauravya tat sādhu vada me vacaḥ ||
कुरुनंदन! स्नेहाने डोळे ओलावून तू आधी माझ्या गळ्यात मिठी घालून म्हणायचास—‘कौरव्य! मला कर्तव्याचा उपदेश करा.’ तेच सुंदर वचन पुन्हा मला सांग.
धघतयाट्र उवाच