धृतराष्ट्रविलापः — Dhṛtarāṣṭra’s Lament and Inquiry (Śalya-parva, Adhyāya 2)
गतिर्भूत्वा महाराज ज्ञातीनां सुहृदां तथा । अन्धं वृद्ध च मां वीर विहाय क्व नु यास्यसि,वीर महाराज! तुम भाई-बन्धुओं और सुहृदोंके आश्रय होकर भी मुझ अंधे और बूढ़ेको छोड़कर कहाँ चले जा रहे हो?
Dhṛtarāṣṭra uvāca:
Gatir bhūtvā mahārāja jñātīnāṃ suhṛdāṃ tathā |
Andhaṃ vṛddhaṃ ca māṃ vīra vihāya kva nu yāsyasi ||
धृतराष्ट्र म्हणाले— वीर महाराज! नातेवाईक व सुहृदांचा आधार होऊनही, मला—अंध व वृद्धाला—सोडून तू कुठे चालला आहेस?
धघतयाट्र उवाच