Shloka 266
Adhyāya 14: Śalya’s Missile-Pressure and the Pāṇḍava Convergence (शल्यस्य शरवर्षम्)
वासुदेवं च दशभिद्रौणिरविव्याध भारत । भरतनन्दन! तब अअश्वत्थामाने अत्यन्त तेज किये हुए सुवर्णमय पंखवाले बारह बाणोंसे अर्जुनको और दस सायकोंसे श्रीकृष्णको भी घायल कर दिया
sañjaya uvāca | vāsudevaṃ ca daśabhir drauṇir avivyādha bhārata | bharatanandana! tadā aśvatthāmā atyanta-tejaḥ-kṛtān suvarṇa-maya-pakṣavān dvādaśa-bāṇaiḥ arjunaṃ daśa-sāyakaiś ca śrīkṛṣṇaṃ api vyathayām āsa |
संजय म्हणाला—हे भारत! द्रोणपुत्र अश्वत्थाम्याने वासुदेव (श्रीकृष्ण) यांना दहा बाणांनी विद्ध केले. मग, हे भरतनंदना! त्याने अस्त्रे अत्यंत तेजस्वी करून सुवर्णपंखयुक्त बारा बाणांनी अर्जुनाला घायाळ केले आणि दहा शरांनी श्रीकृष्णालाही आघात केला.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh moral atmosphere of war: martial skill and wrath can lead even revered figures to be treated as ordinary targets. It invites reflection on kṣatriya-dharma—courage and combat duty—while also hinting at the ethical tension between prowess and restraint.
Sanjaya reports that Aśvatthāmā, fighting fiercely, shoots powerful, golden-fletched arrows—wounding Arjuna with twelve arrows and also striking Kṛṣṇa (as Arjuna’s charioteer) with ten arrows.