Shloka 9
अश्वत्थाम-शापः, परिक्षिद्भविष्यत्, मणि-न्यासः
Aśvatthāman’s Curse, Parikṣit’s Future, and the Mani’s Restitution
श्रीभगवान् बोले--द्रोणकुमार! उस दिव्य अस्त्रका प्रहार तो अमोघ ही होगा। उत्तराका वह गर्भ मरा हुआ ही पैदा होगा; फिर उसे लंबी आयु प्राप्त हो जायगी ।। त्वां तु कापुरुषं पापं विदु: सर्वे मनीषिण: । असकृत्पापकर्माणं बालजीवितघातकम्
śrībhagavān uvāca—droṇakumāra! asya divyāstrasya prahāraḥ amogha eva bhaviṣyati. uttarāyā garbhaḥ mṛta eva jāyiṣyate; punaḥ tasya dīrghāyur bhaviṣyati. tvāṃ tu kāpuruṣaṃ pāpaṃ viduḥ sarve manīṣiṇaḥ, asakṛt pāpakarmāṇaṃ bālajīvitaghātakam.
श्रीभगवान म्हणाले— हे द्रोणकुमारा! त्या दिव्य परमास्त्राचा प्रहार अमोघच राहील; तो नक्कीच पडेल. उत्तरेचे बालक मृतप्राय होऊन जन्मेल; पुढे त्याला दीर्घायुष्य लाभेल. पण तू—कापुरुष, पापी—असे सर्व ज्ञानी तुला ओळखतात; तू वारंवार पापकर्म करणारा आणि बालजीवनाचा घातक आहेस.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even in war, dharma sets limits: targeting the unborn or the helpless is condemned as cowardly and sinful. The verse frames moral accountability—wise people judge repeated cruelty, especially violence against innocents, as a grave ethical collapse.
Kṛṣṇa addresses Aśvatthāmā about the divine missile he has released. He states that its strike will not fail and that Uttara’s fetus will be born lifeless, yet will later be restored and granted long life; simultaneously, Kṛṣṇa denounces Aśvatthāmā as a cowardly sinner for attacking a child’s life.