Shloka 5
ते मुहूर्तात् ततो गत्वा श्रान्तवाहा: पिपासिता:,दो ही घड़ीमें उस स्थानसे कुछ दूर जाकर क्रोध और अमर्षके वशीभूत हुए वे महाधनुर्धर योद्धा प्याससे पीड़ित हो गये। उनके घोड़े भी थक गये। उनके लिये यह अवस्था असहा हो उठी थी। वे राजा दुर्योधनके मारे जानेसे बहुत दुःखी हो एक मुहूर्ततक वहाँ चुपचाप खड़े रहे
te muhūrtāt tato gatvā śrāntavāhāḥ pipāsitāḥ
संजय म्हणाला—त्यानंतर ते महाधनुर्धर योद्धे त्या ठिकाणाहून थोडे दूर गेले आणि क्रोध व अमर्ष यांच्या आधीन झाले. तहानेने ते अत्यंत पीडित झाले; त्यांच्या घोड्यांनाही थकवा आला. ती अवस्था त्यांना असह्य झाली. राजा दुर्योधनाच्या वधानं शोकाकुल होऊन ते एक मुहूर्तभर तेथे मौन उभे राहिले—शोक व अमर्षाने व्यापलेले.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how unchecked anger and wounded pride, when combined with grief, can overwhelm even mighty warriors—reducing them to physical and mental exhaustion. It foreshadows ethically fraught choices that arise when sorrow turns into resentment.
After leaving the battlefield area briefly, the surviving warriors (in this context, the principal Kaurava remnants) become thirsty and their horses tire. They are devastated by Duryodhana’s death and stand silently for a muhūrta, simmering with anger and humiliation.