Shloka 12
भारत! राजा युधिष्ठिर आपके पुत्रोंपर सदा दयाभाव बनाये रखते थे, किंतु इन्होंने छलपूर्ण जूएका आश्रय लेकर उन्हें राज्यसे वंचित किया है, इससे उनके मनमें बड़ा क्रोध है और इसीलिये वे अपनी आँखोंको नहीं खोलते हैं ।। नाहं जन निर्दहेयं दृष्टवा घोरेण चक्षुषा | स पिधाय मुखं राजा तस्माद् गच्छति पाण्डव:,“मैं भयानक दृष्टिसे देखकर किसी (निरपराधी) मनुष्यको भस्म न कर डालूँ' इसी भयसे पाण्डुपुत्र राजा युधिष्ठिर अपना मुँह ढँककर जा रहे हैं
bhārata! rājā yudhiṣṭhira āpake putroṃ para sadā dayābhāva banāye rakhate the, kintu inhoṃne chalapūrṇa jūe kā āśraya lekar unheṃ rājyase vañcita kiyā hai; isase unake manameṃ baṛā krodha hai, aur isīliye ve apanī āṅkhoṃ ko nahīṃ kholate haiṃ. || nāhaṃ janaṃ nirdaheyaṃ dṛṣṭvā ghoreṇa cakṣuṣā | sa pidhāya mukhaṃ rājā tasmād gacchati pāṇḍavaḥ ||
विदुर म्हणाले—भरता (धृतराष्ट्रा)! राजा युधिष्ठिर तुमच्या पुत्रांवर सदैव दयाभाव ठेवत असे; पण त्यांनी कपटी जुगाराचा आश्रय घेऊन त्याला राज्यापासून वंचित केले. त्यामुळे त्याच्या हृदयात तीव्र क्रोध उत्पन्न झाला आहे; म्हणून तो डोळेही उघडत नाही. ‘भयानक दृष्टीने पाहून मी एखाद्या निरपराधाला भस्म करू नये’—या भीतीने पांडव राजा मुख झाकून चालला आहे.
विदुर उवाच