विमानैर्विविधीर्दिव्यैर्दीप्यपमाना इवाग्नय: । स्रग्विणो भूषिता: सर्वे यान्ति चायान्ति चापरे,ब्रह्मर्षि, राजर्षि तथा सम्पूर्ण देवर्षि माला पहने एवं वस्त्राभूषणोंसे विभूषित हो, नाना प्रकारके दिव्य विमानोंद्वारा अग्निके समान देदीप्यमान होते हुए वहाँ आते-जाते रहते हैं
vimānair vividhair divyair dīpyamānā ivāgnayaḥ | sragviṇo bhūṣitāḥ sarve yānti cāyānti cāpare, brahmarṣi-rājarṣi tathā sampūrṇa-devarṣi ||
नारद म्हणाले—त्या लोकात ब्रह्मर्षी, राजर्षी आणि देवर्षींचे समुदाय, माळा धारण करून व उत्तम वस्त्राभरणांनी अलंकृत होऊन, नानाविध दिव्य विमानांतून अग्निसमान दीप्तिमान होत इकडे-तिकडे ये-जा करीत असतात—काही येतात, काही निघून जातात।
नारद उवाच
The verse highlights that true honor in the cosmic order is linked to spiritual merit and disciplined life: sages and saintly kings are depicted as radiant and revered, suggesting that dharma and inner attainment, not mere worldly status, lead to lasting glory.
Nārada is describing a wondrous, celestial assembly-like realm where different classes of exalted sages—brahmarṣis, rājarṣis, and devarṣis—continually arrive and depart in shining divine vimānas, adorned with garlands and ornaments.