Shloka 24
Dyūta-āhvāna: Śakuni’s Proposal, Vidura’s Warning, and the Summons of Yudhiṣṭhira
Sabhā-parva 51
वार्ष्णेयान् हारहूणांश्व कृष्णान् हैमवर्तास्तथा । नीपानूपानधिगतान् विविधान् द्वारवारितान्,चीन, शक, ओड्, वनवासी बर्बर, वार्ष्णेय, हार, हूण, कृष्ण, हिमालयप्रदेश, नीप और अनूप देशोंके नाना रूपधारी राजा वहाँ भेंट देनेके लिये आये थे, किंतु रोक दिये जानेके कारण दरवाजेपर ही खड़े थे। उन्होंने अनेक रूपवाले दस हजार गधे भेंटके लिये वहाँ प्रस्तुत किये थे, जिनकी गर्दन काली और शरीर विशाल थे, जो सौ कोसतक लगातार चल सकते थे। वे सभी सिखलाये हुए तथा सब दिशाओंमें विख्यात थे
vārṣṇeyān hārahūṇāṁś ca kṛṣṇān haimavartās tathā | nīpānūpān adhigatān vividhān dvāravāritān ||
दुर्योधन म्हणाला—तेथे वार्ष्णेय, हार व हूण, कृष्ण तसेच हिमालयप्रदेशातील लोक, आणि नीप-अनूप देशांतील विविध जनपदांचे लोकही होते. ते सर्व भेटवस्तू घेऊन द्वारापर्यंत आले होते; पण द्वारपालांनी त्यांना अडविले, म्हणून ते दाराशीच उभे राहिले.
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical fault in courtly life: denying access and respect to those who come in goodwill (often with tribute) becomes a form of humiliation. It points to how pride and gatekeeping in power-centers can violate norms of hospitality and honor, sowing resentment and moral decline.
Duryodhana is describing the presence of many groups and regional peoples who had come up to the royal gate but were prevented from entering. The statement functions as a report of crowded attendance and controlled access at the assembly, emphasizing the politics of who is allowed into the sabhā.