Shloka 33
Dhṛtarāṣṭra–Duryodhana Saṃvāda on Restraint and Rājānīti
Chapter 50
तत्र मां यमजौ दूरादालोक्याभिहततं तदा । बाहुभि: परिगृह्ञीतां शोचन्तौ सहितायुभौ,उस समय नकुल और सहदेवने दूरसे मुझे टकराते देख निकट आकर अपने हाथोंसे मुझे पकड़ लिया और दोनों भाई साथ रहकर मेरे लिये शोक करने लगे
tatra māṃ yamajau dūrād ālokyābhihataṃ tadā | bāhubhiḥ parigṛhṇītāṃ śocantau sahitāyubhau ||
तेव्हा यमज बंधू नकुल आणि सहदेव यांनी दूरून मला आपटून पडलेला पाहून जवळ येत आपल्या बाहूंनी मला धरले, आणि दोघेही एकत्र माझ्यासाठी शोक करू लागले.
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
Even within political hostility, the Mahabharata repeatedly highlights shared kinship and basic human compassion: a fallen person—especially a relative—can evoke care and grief, reminding readers that dharma includes restraint and empathy, not only victory.
Duryodhana recounts that after he was struck down in a clash, the Pandava twins Nakula and Sahadeva saw him from a distance, came close, held him up with their arms, and lamented for him together.