Chapter 5: Dāruka’s Mission, Balarāma’s Yogic Departure, and Kṛṣṇa’s Niṣkramaṇa
रत्नशैवलसंघातां वज्रप्राकारमालिनीम् | रथ्यास्रोतोजलावर्ता चत्वरस्तिमितह्ददाम्,द्वारकापुरी एक नदीके समान थी। वृष्णि और अन्धकवंशके लोग उसके भीतर जलके समान थे। घोड़े मछलीके समान थे। रथ नावका काम करते थे। वाद्योंकी ध्वनि और रथकी घरघराहट मानो उस नदीके बहते हुए जलका कलकल नाद थी। लोगोंके घर ही तीर्थ एवं बड़े-बड़े जलाशय थे। रत्नोंकी राशि ही वहाँ सेवारसमूहके समान शोभा पाती थी। वच्ध नामक मणिकी बनी हुई चहारदीवारी ही उसकी तटपंक्ति थी। सड़कें और गलियाँ उसमें जलके सोते और भँवरें थीं, चौराहे मानो उसके स्थिर जलवाले तालाब थे। बलराम और श्रीकृष्ण उसके भीतर दो बड़े-बड़े ग्राह थे। कालपाश ही उसमें मगर और घड़ियालके समान था। ऐसी द्वारकारूपी नदीको बुद्धिमान् अर्जुनने वृष्णिवीरोंसे रहित हो जानेके कारण वैतरणीके समान भयानक देखा। वह शिशिर कालकी कमलिनीके समान श्रीहीन तथा आनन्दशून्य जान पड़ती थी
vaiśampāyana uvāca | ratnaśaivalasaṅghātāṃ vajraprākāramālinīm | rathyāsrotojalāvartā catvarastimitahradām |
वैशंपायन म्हणाले— द्वारका त्या वेळी जणू एखादी नदीच भासत होती. रत्नांचे ढिग तिच्या काठांवरील चमचमीत शैवाल-समूहांसारखे शोभत होते आणि तिच्या तटबंदीच्या भिंती वज्रासारख्या कठोर बांधासारख्या होत्या. तिच्या रस्त्या-गल्ल्या प्रवाह व भोवऱ्यांसारख्या, तर चौरस्ते स्थिर जलाच्या तळ्यासारखे दिसत. पूर्वी वृष्णि व अंधक लोक तिच्यात नदीतील पाण्यासारखे भरलेले होते; घोडे माशांसारखे, रथ नौकांसारखे होते. वाद्यांचा निनाद व रथांचा गडगडाट वाहत्या पाण्याच्या कलकल-नादासारखा घुमत असे. घरेच जणू तीर्थे व मोठे जलाशय, आणि रत्नराशी फेनसमूहांसारखी शोभा पावत. परंतु आता वृष्णिवीरांविना ती नदीरूप द्वारका बुद्धिमान अर्जुनाला वैतरणीसारखी भयानक वाटली—हिवाळ्यातील कमलिनीप्रमाणे श्रीहीन व आनंदशून्य.
वैशम्पायन उवाच