Shloka 52
हते तु कर्णे विदिशो5पि जज्वलु- स्तमोवृता द्यौर्विचचाल भूमि: । पपात चोल्का ज्वलनप्रकाशा निशाचराश्षाप्यभवन् प्रह्श:,कर्णके मारे जानेपर दिशाओंके कोने-कोनेमें आग-सी लग गयी, आकाशमें अँधेरा छा गया, धरती डोलने लगी, अग्निके समान प्रकाशमान उल्का गिरने लगी और निशाचर प्रसन्न हो गये
hate tu karṇe vidiśo 'pi jajvaluḥ tamovṛtā dyaur vicacāla bhūmiḥ | papāta colkā jvalanaprakāśā niśācarāś cāpy abhavan prahṛṣṭāḥ ||
शल्य म्हणाला—कर्ण मारला गेल्यावर दिशांचे कोपरेही जणू जळू लागले; आकाशावर अंधार पसरला आणि पृथ्वी डोलू लागली. अग्नीप्रमाणे प्रकाशमान उल्का कोसळली आणि निशाचरही हर्षित झाले।
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse uses cosmic portents to suggest that the death of a great warrior is not merely a personal event but a moral-cosmic rupture: violence driven by rivalry and adharma reverberates through the world, and ominous signs warn of the larger collapse that follows.
Śalya reports the immediate omens seen at the moment Karṇa is killed: the directions seem to burn, darkness covers the sky, the earth shakes, a fiery meteor falls, and nocturnal beings rejoice—traditional epic markers of a catastrophic turning point in the war.