एवं ब्रुवन् प्रस्खलिता श्वसूतो विचाल्यमानो<र्जुनबाणपातै: । मर्माभिघाताच्छिथिल: क्रियासु पुन: पुनर्धर्ममसौ जगह,ऐसा कहता हुआ कर्ण जब अर्जुनके बाणोंकी मारसे विचलित हो उठा, उसके घोड़े और सारथि लड़खड़ाकर गिरने लगे और मर्मपर आघात होनेसे वह कार्य करनेमें शिथिल हो गया तब बारंबार धर्मकी ही निन्दा करने लगा
evaṁ bruvan praskhalitaḥ śvasūtaḥ vicālyamāno 'rjunabāṇapātaiḥ | marmābhighātāc chithilaḥ kriyāsu punaḥ punaḥ dharmam asau jagarha ||
संजय म्हणाला: असे बोलत असताना कर्ण अर्जुनाच्या बाणांच्या वर्षावाने पुन्हा पुन्हा डळमळीत झाला; त्याचे घोडे आणि सारथीही लडखडले. मर्मस्थानी घाव बसल्याने तो कृतीत शिथिल झाला आणि वारंवार धर्माचीच निंदा करू लागला.
संजय उवाच
The verse highlights how extreme suffering and defeat can distort moral perception: when overwhelmed by pain and helplessness, even a great warrior may lash out at dharma itself. It implicitly contrasts steadfastness in dharma with the human tendency to blame moral order when fortune turns.
Sañjaya describes Karṇa being battered by Arjuna’s arrow-showers. His chariot-team and charioteer falter; struck at vital points, Karṇa’s ability to act weakens, and in frustration he repeatedly denounces dharma.