Shloka 513
स कथं निहतो वीर: पार्थेन परवीरहा । 'संशप्तकोंमेंसे जो योद्धा सदा मुझे दूसरी ओर युद्धके लिये बुलाया करते हैं, इन्हें पहले मारकर पीछे वैकर्तन कर्णका रणभूमिमें वध करूँगा।” ऐसा बहाना बनाकर अर्जुन जिस सूतपुत्रको युद्धस्थलमें छोड़ दिया करते थे, उसी शत्रुवीरोंके संहारक वीरवर कर्णको अर्जुनने किस प्रकार मारा?
sa kathaṁ nihato vīraḥ pārthena paravīrahā |
वैशंपायन म्हणाला—“शत्रुवीरांचा संहार करणारा तो वीर कर्ण पार्थाने (अर्जुनाने) कसा मारला? कारण अर्जुन अनेकदा सूतपुत्राशी थेट सामना टाळत असे आणि असा बहाणा करी—‘जे संशप्तक नेहमी मला दुसरीकडे युद्धासाठी आव्हान देतात, त्यांना आधी मारून मग रणभूमीवर वैकर्तन कर्णाचा वध करीन.’ तर मग अर्जुनाने त्या श्रेष्ठ योद्धा कर्णाला अखेर कशा प्रकारे पाडले?”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ethical-narrative tension: a renowned hero (Karna) is not merely defeated, but his death demands explanation because of his stature and Arjuna’s earlier postponements. It invites reflection on how vows, strategy, and circumstance intersect with dharma in war—especially when the fall of a great warrior seems to require moral and causal clarification.
The narrator (Vaiśaṃpāyana) poses a pointed question: despite Arjuna repeatedly claiming he would first eliminate the Saṃśaptakas and only then kill Karna, how did Arjuna actually manage to slay Karna, the famed destroyer of enemy champions? The verse functions as a transition into the account of Karna’s death.