Shloka 13
तदनन्तर वहाँ कर्णने पहले दस विशाल बाणोंद्वारा अर्जुनको बींध डाला, तब अर्जुनने भी हँसकर तीखी धारवाले दस बाणोंसे कर्णकी काँखमें प्रहार किया ।। परस्पर तौ विशिखेै: सुपुड्खै- स्ततक्षतु: सूतपुत्रोर्डर्जुनश्व । परस्परं तौ बिभिदुर्विमर्दे सुभीममभ्यापततुश्च हृष्टी,सूतपुत्र कर्ण और अर्जुन दोनों उस युद्धमें अत्यन्त हर्षमें भरकर सुन्दर पंखवाले बाणोंद्वारा एक-दूसरेको क्षत-विक्षत करने लगे। वे परस्पर क्षति पहुँचाते और भयानक आक्रमण करते थे
tadanantaraṁ tatra karṇena pūrvaṁ daśa viśālaiḥ bāṇaiḥ arjunaḥ viddhaḥ; tataḥ arjunena api hasan tīkṣṇa-dhāraiḥ daśabhiḥ bāṇaiḥ karṇasya kakṣe prahāraḥ kṛtaḥ. parasparaṁ tau viśikhaiḥ supuṅkhaiḥ tatakṣatuḥ sūtaputraḥ arjunaś ca; parasparaṁ tau bibhidur vimarde subhīmam abhyāpatatuś ca hṛṣṭau.
त्यानंतर कर्णाने प्रथम दहा विशाल बाणांनी अर्जुनाला भेदले. मग अर्जुनही हसत-हसत तीक्ष्ण धार असलेल्या दहा बाणांनी कर्णाच्या काखेत प्रहार करून त्याला भेदू लागला. त्या घोर संग्रामात सूतपुत्र कर्ण आणि पार्थ—दोघेही हर्षाने भरून सुंदर पिसांनी युक्त बाणांनी एकमेकांना वारंवार जखमी करू लागले; परस्परांना इजा पोहोचवीत ते भयंकर हल्ले चढवीत होते.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal of steadfastness and resolve in battle: even when wounded, a warrior maintains composure (Arjuna’s smile) and answers with disciplined counteraction. Ethically, it also shows the tragic symmetry of war—injury begets injury—where valor and exhilaration coexist with escalating harm.
Sañjaya describes a rapid exchange between Karṇa and Arjuna: Karṇa first wounds Arjuna with ten large arrows; Arjuna retaliates with ten sharp arrows striking Karṇa near the armpit. Both then continue to pierce and charge at each other in an intense melee, fighting with well-fletched arrows and heightened martial excitement.